miiself : Creative Expression

@เปิดเทอมใหม่ หัวใจยุกยิก

Miiself เต็มใจเสนอ 7 Themes หวานๆ ขนาดน้ำตาลเรียกพี่ เพื่อต้อนรับการเปิดเทอมกับ Themes ชุดใหม่ ใน Concept : "เปิดเทอมใหม่ หัวใจยุกยิก" ที่ถ่ายทอดเรื่องราวความรัก กุ๊กกิ๊ก สดใส ของชีวิตในรั้วโรงเรียน เท่านั้นยังไม่พอ!! เรายังแถมด้วย 7 เรื่องสั้นสุดแสนโรแมนติก ประกอบแต่ละ Theme เพื่อเพิ่มอรรถรสให้เพื่อนๆ ได้อินไปกับเรื่องราวความรักกันอย่างเต็มที่

สำหรับเรื่องสั้นเรื่องแรกที่ miiself ขอนำเสนอคือ "ระยะทาง...ไม่อาจห้ามใจรัก"

@ระยะทาง...ไม่อาจห้ามใจรัก 


          ชิโอริ มาซากิ สาวน้อยหน้าใสวัย 15 อยู่โรงเรียนมัธยมนิชิบะ ม. 3 ห้อง A พ่อกับแม่ของเธอต้องไปทำงานที่ต่างประเทศบ่อยๆ เธอจึงต้องอยู่ที่บ้านเพียงลำพังเสมอ เหมือนอย่างในตอนนี้ที่พ่อกับแม่ของเธอไปทำงานที่แคนาดา กว่า 2 อาทิตย์แล้ว ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา

มาซากิ :  เฮ้อ! นี่ฉันต้องกินอาหารสำเร็จรูปไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย เมื่อไหร่พ่อกับแม่จะกลับมาซะทีนะ ก็รู้อยู่ว่าลูกสาวทำอาหารไม่เป็น ส่งแต่เงินมาให้ บอกว่าอยากจะให้เราโตเป็นผู้ใหญ่ ให้ดูแลชีวิตัวเองได้ แต่นี่หนูเพิ่งจะอยู่ ม.ต้นเองนะ ฮือออ

          มาซากิ เดินเลือกซื้อของไปก็บ่นไปอยู่ในร้านสะดวกซื้อแถวบ้านที่เธอมาแวะมาตอนเย็นก่อนจะกลับบ้านเป็นประจำ วันนี้เธอก็ซื้อนม กับขนมปังสำหรับมื้อเช้ า และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสำหรับเย็นนี้เหมือนอย่างเคย

พนักงานขาย :  วันนี้ซื้อแค่นี้หรอครับ ผมว่าคุณควรจะทานอะไรที่มันมีประโยชน์มากกว่านี้ นะ  เมื่อวานก็ขนมปังกับบะหมี่ วานซืนก็แซนวิช วันก่อนนู้นก็คอร์นเฟลกกับนม แล้ววันก่อนหน้าวันก่อนนู้นนนก็..บลา บลา บลา..
มาซากิ :  พ..พอแล้ว ฉันจะกินอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย นี่นายคงว่างมากใช้ไหมถึงได้มานั่งจดจำว่าลูกค้าซื้ออะไรไปบ้าง

          มาซากิโวยวายใส่พนักงานคิดเงิน แต่ในใจเธอก็รู้สึกประทับใจไม่น้อยไม่น้อยที่เขาจำได้ทุกอย่างว่าเธอซื้ออะไรไปบ้างในแต่ละวัน

พนักงานชาย :  ผมขอโทษถ้าทำให้คุณโกรธ ผมแค่เป็นห่วงคุณ กลัวว่าคุณจะขาดสารอาหาร ผมว่าคุณผอมลงๆ ทุกวันนะ^^
มาซากิ :  แปลกคนจริงๆ อีตานี่ (มาซากิคิดในใจแล้วก็ออกจากร้านไป)
               
          วันรุ่งขึ้นเธอก็ไปซื้อของที่ร้านเหมือนอย่างเคย แต่วันนี้พนักงานคนนั้นไม่อยู่ที่เคาท์เตอร์เธอจึงแปลกใจเล็กน้อย เธอเลือกของอยู่ได้ซักพักก็มีเด็กหนุ่มคนนึงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้าน

โทคิ :   ขอโทษนะครับวันนี้ผมติดทำรายงานกับเพื่อน เลยมาช้าไปหน่อย
เจ้าของร้าน :  ไม่เป็นไร รีบไปเปลี่ยนชุดแล้วไปเช็คสต๊อกแล้วกัน
โทคิ :   อ้าว! นี่คุณยังไม่กลับหรอวันนี้มาดึกจังนะครับ หรือว่ารอผมอยู่ ^^
มาซากิ :   จะบ้าหรอใครจะไปรอนาย เอ๊ะ!! ชุดนักเรียนนี่มัน...ของมัธยมนิชิบะนี่ แสดงว่านายอยู่โรงเรียนเดียวกับฉันหรอ
โทคิ :   ครับ ผมชื่อ โทคิ อยู่ ม. 4 ห้อง B  ผมทำงานพิเศษที่ร้านนี้มาตั้งแต่ปี 1 แล้วครับ เราเจอกันที่โรงเรียนหลายหนแล้ว แต่คุณคงจำผมไม่ได้ T-T เวลาที่คุณมาซื้อของที่ร้านผมก็อยากจะคุยกับคุณแต่ก็ไม่กล้า คุณชื่อ มาซากิ อยู่ ม.3 ห้อง A ใช่ไหมครับ
มาซากิ :   นายนี่ รู้เรื่องฉันดีจังเลยนะ ^-^
(ทำไมเราไม่เคยสังเกตุเห็นหมอนี่เลยนะ ทั้งๆที่เขาก็น่ารักไม่เบา)

          มาซากิ เริ่มสนใจในตัวโทคิมากขึ้น พวกเขาเริ่มสนิทสนมกันและตกลงที่จะคบกัน ตั้งแต่ที่มาซากิได้พบกับโทคิ ชีวิตที่เงียบเหงาของเธอก็กลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอย่างมาก แต่ความสุขก็มักจะผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วเสมอ 

          หลายอาทิตย์ต่อมา มาซากิได้รับโทรศัพทจากแม่ของเธอ บอกว่ามีความจำเป็นต้องอยู่ที่แคนาดาอีก 1 ปี จึงอยากให้มาซากิไปอยู่กับพวกเขาด้วยจะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วง 

          มาซากิ ต้องตัดสินใจอย่างหนักว่าจะทำอย่างไรดี หัวใจของเธอเพิ่งจะชุ่มฉ่ำด้วยพลังของความรักได้เพียงไม่นานเอง ใจนึงเธอก็ไม่อยากจากโทคิไป อีกใจนึงเธอก็อยากจะไปอยู่กับพอแม่ของเธอ เธอเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ และคิดวนเวียนอยู่หลายวัน หลังจากที่ตัดสินใจได้เธอก็รีบไปหาโทคิที่ร้านทันที

โทคิ :  มาซากิเป็นอะไร หน้าซีดเชียว แล้วนี่มาทำไมดึกป่านนี้ ของกินก็ซื้อไปแล้วนี่
มาซากิ :  ฉันจะมาซื้อบะหมี่ไว้เป็นที่ระลึกถึงวันที่เราได้พบกัน เพราะฉันคงจะไม่ได้พบกับโทคิอีกแล้ว T-T
โทคิ :  !! ?!  ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ  หมายความว่าไง?
มาซากิ :  คือว่า...ฉันต้องย้ายไปอยู่แคนาดากับพ่อแม่
               
          แล้วมาซากิก็เล่าเรืองทั้งหมดให้โทคิฟัง พร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาด้วยความเสียใจ

โทคิ :  ยัยบื้อเอ้ย! ตกอกตกใจหมด นี่เธอไปแค่ปีเดียวเองนะ ทำอย่างกับว่าจะไปตลอดชีวิต เธอควรจะดีใจมากว่านะที่จะได้อยู่กับพ่อแม่ แล้วนั่นมันก็เป็นสิ่งที่เธอปรารถนามาตลอดไม่ใช่หรอ
มาซากิ :  ก็ฉันไม่อยากจากโทคิไปนี่ ปีนึงเนี่ยมันคงนานมากเลยนะเวลาที่ไม่มีโทคิอยู่ด้วย แล้วโทคิก็อาจจะลืมฉันไปก็ได้
โทคิ :  ไม่หรอกน่า ฉันจะรอเธอ ฉันสัญญา ไม่ว่ายังไงก็จะรอ จนกว่าเธอจะกลับมา แล้วไอ้บะหมี่เนี่ยก็ไม่ต้องเอาไปหรอก เพราะใจของฉันก็อยู่กับเธอตลอดเวลาอยู่แล้ว ถ้าอยากได้ของที่ระลึกจริงๆ ก็เอานี่ไปละกัน
         
          แล้วโทคิก็โน้มตัวไปประทับรอยจูบไว้ที่หน้าผากของมาซากิอย่างแผ่วเบา

มาซากิ :   ^^ สัญญาแล้วนะ  แล้วฉันจะรีบกลับมา  กลับมาอยู่ข้างๆโทคิตลอดไป...

++ จบ ++

@Theme ระยะทาง...ไม่อาจห้ามใจรัก